26 d’abril: visibilidá lésbica, tamién nel mundu del trabayu

La visibilidá lésbica sigue siendo una asignatura pendiente nuna sociedá que presume de derechos mientres caltién intactes munches de les estructures que nos callen. Y si esto rescampla nel ámbitu social, entá lo fai más nel mundu del trabayu.

Dende una perspectiva sindicalista, la invisibilidá de les lesbianes nun ye casual: ye funcional. El sistema productivu caltiénse sobro desigualdaes estructurales que traviesen el xéneru, la clas y tamién la orientación sexual. Les muyeres lesbianes sufrimos una doble opresión: por ser muyeres nun mercáu llaboral precarizáu y por nun encaxar na norma heterosexual que sigue marcando les rellaciones sociales, llaborales ya institucionales.

¿Cuántes trabayadores nun s’atreven a falar de la so vida personal nel trabayu? ¿Cuántes tienen que safar entrugues, esconder pareyes o soportar comentarios amazcaraos d’humor? La lesbofobia non siempres se presenta de manera esplícita; davezu ye sutil, cotidiana, estructural. Ta nes promociones que nun lleguen, nos silencios incómodos, na falta de referentes, nel mieu a perder el puestu de trabayu.

Énte esto, el sindicalismu nun puede ser neutral. O ta al llau de la diversidá y la xusticia social, o se convierte en cómpliz del sistema que diz combatir. Incorporar la realidá de les muyeres lesbianes na axenda sindical nun ye una cuestión accesoria, ye una esixencia de coherencia. Ye necesario axustar protocolos contra la discriminación, impulsar planes d’igualdá qu’incluyan la diversidá afectivosexual, garantizar espacios de trabayu seguros y llibres de LGTBI-fobia, y sobremanera, dar voz a les trabayadores qu’históricamente fueron callaes.

Pero tamién hai que dir más allá de les midíes formales. La tresformación real pasa por cuestionar el modelu llaboral que precariza les nueses vides. Les muyeres lesbianes, como tantes otres, sostenemos la vida en condiciones cada vez más dures: contratos temporales, salarios baxos, xornaes interminables y una conciliación que sigue siendo ficción. La llucha pola visibilidá nun puede separase de la llucha por unes condiciones de vida dignes.

Reivindicanos visibles ye tamién reivindicanos organizaes. Ye construyir espacios colectivos onde compartir esperiencies, texer redes y xenerar poder. Ye entender que la nuesa realidá nun ye una cuestión individual, sinón política. Y que solo dende l’acción colectiva vamos poder tresformala.

Esti 26 d’abril nun queremos solo ser visibles. Queremos ser escuchaes, respetaes y con derechos reales. Nes cais y nos centros de trabayu. Porque ensin les muyeres lesbianes, nun hai nin feminismu completu nin sindicalismu tresformador.

Dende Intersindical Dones del País Valencià tenémoslo claro: nun vamos dexar nunca a nenguna trabayadora atrás, sía como quiera la so orientación sexual. La defensa de los derechos llaborales solo ye real si ye inclusiva, si reconoz toles realidaes y si llucha escontra cualquier forma de discriminación. Porque la igualdá nun almite esceiciones, y la dignidá tampoco.

La visibilidá nun ye un xestu. Ye una ferramienta de llucha.