15 d’ochobre: “Día Internacional de la Muyer Rural”

Día Internacional de la Muyer Rural: “Recuperemos la visibilidá de les nuestres muyeres rurales”

Compartimos el comunicáu de la Organización de Mujeres de la Confederación Intersindical pal Día Internacional de la Muyer Rural. Aprovechamos, tamién, pa felicitar a Carolina Castro, creadora de TuriTaxi Cuideiru y ganadora del premiu Mujer Rural 2025.

El Día Internacional de les Muyeres Rurales ye una xornada que se celebra añalmente’l 15 d’ochobre dende l’añu 1997 y que cobra mayor relevancia desque s’establez pola Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes nel añu 2007. Dende la Organización de Muyeres de la Confederación Sindical queremos, un añu más, dar la visibilidá y el llugar tan necesariu a estes muyeres que, mientres munchos años, fueron el sustentu económicu de toles zones rurales.

Les Muyeres Rurales son una figura fundamental na sociedá. El so llabor y dedicación nel campu y nes zones rurales son imprescindibles pal desenvolvimientu sostenible de les nueses comunidaes. Nel Día de la Muyer Rural ye importante reconocer la so pervaliosa contribución y celebrar la so fuerza, la so resiliencia y la so determinación.

El so trabayu na agricultura, na ganadería y nel caltenimientu del mediu ambiente ye fundamental pa garantizar la seguridá alimentaria y el bientar de toes y toos. Ensin el so llabor incansable, munches comunidaes nun podríen subsistir. Estes muyeres son axentes de cambéu nes sos comunidaes, promoviendo la igualdá de xéneru, la educación y el desenvolvimientu sostenible. La so voz y la so presencia son vitales pa la construcción d’un mundu más xustu y equitativu.

Hai que tener en cuenta que munches muyeres que trabayen na agricultura y la ganadería nun queden recoyíes en nenguna de les categoríes d’actividá formal. Nun consten como trabayadores autónomes (con o ensin emplegaos) nin como asalariaes, pero realicen llabores indistinguibles de les d’unes y otres. Son, en munchos casos, muyeres que contribúin a la esplotación agraria familiar, bien de manera habitual, dedicando unes hores acaldía, bien según requieren les munches circunstancies a les que ta sometida l’actividá nel campu. Alternen eses actividaes llaborales so sol y agua, qu’escapen a la contabilidá estatal y les estadístiques del empléu, col so trabayu principal: el cuidáu de la casa y de les persones dependientes nel llar (criatures y/o persones mayores).

Analizando toos esto nun podemos escaecer nunca que les muyeres nel mundu rural fueron y van siguir siendo les grandes matriarques escaecíes y callaes, que realizaben los trabayos más duros atendiendo, como non, paralelamente, a les sos xeres como madres, güeles o fíes nes xeres del llar.

Tenemos que tener en cuenta tamién la triple xornada a la que tán sometíes: nel trabayu granible, nel de los cuidaos y como dinamizadores en redes vecinales, asociaciones culturales, na preservación del patrimoniu, de la memoria y un llargu etc.

Poro, lluchemos pola visibilización y reconocencia que merecen estes muyeres, que mientres años y sieglos se-yos arrampuñó.“Normalicemos que les nuestres madres y güeles asumieren toes estes xeres doméstiques, esta mochila tan grande y pesada. Nel rural, trabayaben nel campu ensin ser titulares. Basta yá de llamales todoterreno y superheroínes cuando lo qu’hai ye una situación brutal de machismu y desigualdá. Últimamente vengo atopando un mensaxe que me da bastante rabia, inda bien ensiertu, y ye interesáu, porque suelen ser homes quien me dicen que na so casa había un matriarcáu. Qu’en Galiza hai un matriarcáu, o que n’Euskadi hai un matriarcáu. Y ye un falsu matriarcáu, porque que les muyeres ‘mandaren’ o tomaren decisiones, ente comines, nun significa que fuera un matriarcáu. Creo qu’esto contéstase bien rápido cola entruga d’a nome de quién taben les tierres, la casa, la cuenta bancaria. ¿Taben a nome de la to güela? ¿De la to tía? ¿De qué matriarcáu tamos falando? Creo qu’a la fin la cuestión de cómo escribi lo que nun se valora y lo que nun se conoz tien que ver con qu’estes muyeres que trabayen nel campu y que nun coticen nun esisten nes estadístiques. A la fin camudándose’l relatu y la forma de mirar” (María Sánchez, Tierra de muyeres)